:: Monolog 1 ::

---Sia-sia aku berlari-----
---Mungkin aku harsu terbang---- 
----Agar lepas dari semua ini-----
----Aku ingin melayang lalu menghilang----


riedz---- 

:: Bad Mood- Jangan Cakap Apa-Apa ::

"Saya tengah bad mood... jangan cakap dengan saya.." 

Ayat seseorang yang aku kenal yang dia gemar mengucapkan bila dia lagi bad mood... Tapi sekarang rasa nak guna ayat dia tue...

Somehow... My heart has no words~~~~ Rasa sayu.. rasa sedih...


Apa saya terfikirkan sesuatu????
Apa saya teringatkan sesuatu????
Apa saya terkenangkan sesuatu????

Boleh saya dapatkan apa yang di ingini???
Boleh suara saya mampu di dengari?????
Boleh saya bangkit selepas jatuh????
Boleh saya cari khabar yang hilang???????????????
Boleh saya lupakan kata janjinya?????
Boleh saya lupakan segalanya???? 


Yokatta- ne~~~ I'm glad to see them... They were really cool together... aigooo ... =_=""""

Bila my heart has no words---- selalu belek-belek handphone.. tengok list no.. siapa yang boleh di hubungi @ mesej... 
Hmmm... dia... busy kot.. 
yang dia pula... bosan nanti dengar cerita aku.. 
kalau dia pula... sanggup ke dengar...
tak tahu kekadang nak contact siapa...

So masuklah part yang hanya kami berdua selalu buat-- aku dan Kay... [terus call Kay last2]

Panggilan Tanpa Berkata-kata~~~~ 
Tulah yang kitorang berdua selalu buat bila rasa sesuatu e.g: sedih etc...
Call dan senyap saja sampai rasa sudah cukup... pihak yang lain boleh berkata @ bercerita...
Sebab kitorang just nak rasa ada orang disisi walaupun bukan secara dekat tapi tahu ada orang... 




BOLEH SAYA LUPAKAN ITU SEMUA?????


Esok kerja masuk pukul 9 pumpang-pumpang kerja bagai nak rak sampailah pukul 12 tgh mlm lebih esok... Tapi sekarang pun tak tidur lagi.... 

Esok boleh fokus @ tak .... tak tahulah... [rasanya boleh bila ada distraction lain...]
Lately banyak sangat benda yang mengingatkan perkara dengan kata janji itu... 
KALAULAH kata janji itu tidak pernah diungkapkan.. Mungkin tidak akan seteruk sekarang... [Tidak baik mengucapkan 'kalaulah'... huhuh] 


         Masihkah boleh saya berpegang pada janji itu.....????

                                                        ATAU......
               Berhenti untuk kini  dan terus berhenti dari percaya pada kata janji pada masa depan??????




riedz~~~~






 

Takda mo0d~~ sakit~~ terk3nang~~~

~selasa~
~jam 12.16am [sepatutnya dah rabu--]
~meja stdy comei, kondo bandar perda--


Hari ini memang aku rasa takda mood nak buat kerja kat tempat kerja--- mungkin disebabkan kaki yang sakit--- sakit sebab kena kayap-- kalau mengikut apa yang doktor katakan-- so buat kerja pun alah kadar jer--- malas nak masuk production dan ikut maintenance lain buat kerja-- time rehat paling best-- minggu terakhir untuk kami makan2 lunch bersama sabri-- trainee dr Unikl-- org nya baik-- wajah tenang dan redup--

tiap kali nak berjalan-- bangkit dari duduk-- duduk dari berdiri-- mmg sakit skit ble luka tue kne seluar-- so-- mmg dalam kepala balik nak jumpa doktor tekad amik MC--- bukan sebab malas-- tapi sebab dengn keadaan mcm nie--- nak buat kerja pun ssh-- apa lagi tepat pukul 5 bersiap terus keluar-- hahaha--- destinasi klinik wawasan-- pendek cerita-- setelah cek dan bertengang lidah dgn doktor dapat juga MC--- huhuh--

Ondaway balik keluar jer dari klinik hujan dah lebat--- tekad redah juga-- ondawy tue-- melayang2 juga motor kne tiup hujan n angin~~~ nasib baik tak masuk longkang--- rider yang hebat juga-- alhamdulillah---

dan kakdang kala--- sakit yang aku hadapi seperti merasakan yang ini adalah kifarah dosa yang telah aku lakukan~~~ hurmmm---- moga sentiasa diberi petunjuk dariNya--

Dan dengan secara tiba-tiba~~~ apabila aku tiba di bawah kondo rumah kami--- satu perasaan sayup menyapa--- mengenangkan adik kami di kondo ini--- terdetik dalam hati--- beginikah dulu waktu dia terpaksa menunggu sorang2-- dalam hujan yang lebat dan angin yang dingin--- terbayangkan bayang pada kerusi yang menjadi tempat pertama pertemuan kami semua-- dan tiba waktu maghrib-- aku memandang pada pintu hadapan--- selalu time2 begini-- selepas maghrib pintu kami akan diketuk-- aku sudah tahu itu pasti adik kami-- membayangkan aku membuka pintu dan wajahnya di hadapan pintu--- tapi itu semua hanya bayangan jarum masa-- sudah seminggu die pergi ke PLKN--- harap dia sentiasa dalam lindunganNya-- amin--

dan aku masih duduk seperti benar2 berharap kan ada ketukan-- osman overtime dan jali pulang ke kampung sebentar atas urusan-- manakal najib dan fu z masing2 dalam lamunan sendiri-- huuhuh-- dan aku juga-- pinta -- hanya sekali-- sebelum aku meninggalkan kondo ini buat selamanya-- kerna esok tak siapa akan tahu---


-tamat-
12.48am- sambil on9 fb--